Szarotka alpejska (Leontopodium alpinum) to bez wątpienia najsłynniejsza roślina gór. Jej biały, gwiaździsty „kwiatostan” rozpoznaje każdy, kto choć raz był w Tatrach lub Alpach — choć mało kto wie, że białe „płatki” to wcale nie kwiaty.

To, co bierzemy za kwiat, jest w rzeczywistości rozetą gęsto owłosionych liści (przylistków), które otaczają drobne, żółtawe kwiatki w środku. Filcowate owłosienie nie jest przypadkiem — chroni roślinę przed zimnem, suszą i intensywnym promieniowaniem UV na dużych wysokościach.

Szarotka rośnie na wapiennych półkach i w murawach naskalnych, najczęściej między 1700 a 2200 m n.p.m. W Polsce jest pod ścisłą ochroną — zrywanie jej w naturze jest zabronione i właśnie nadmierny zbiór w przeszłości sprawił, że stała się rzadkością.

W ogrodzie można ją uprawiać z powodzeniem, pod warunkiem zapewnienia pełnego słońca i bardzo dobrego drenażu. Materiał z upraw szkółkarskich jest legalny i dostępny — dzięki temu można mieć symbol Tatr we własnym skalniaku, nie szkodząc dzikim stanowiskom.